Hier is het wel ok…

Iedereen kent het wel, je moet even wachten totdat de computer uitgewerkt is, of je hebt gewoon even afleiding nodig. Wat doe je dan in zo een geval?

Dieren

Aliens

Other

lol

And all the others that didn’t make it today.. rest in pieces

*disclaimer*

Niet alles is gemaakt door Gerben, sommige zijn geproduceerd door collega’s. Foto’s zijn genomen door Tim Horner.

Het is een zonnige ochtend. Prachtig weer om mezelf weer is heerlijk te verslapen. Het plan was om om half 10 bij het YMCA te zijn. Echter dit werd wat later, een groot probleem was dit echter niet want bij het YMCA was het al hetzelfde weer. Om 9:45 vertrokken vanaf YMCA naar remuera om daar de 2e passagier op te pikken. En toen was het tijd om de reis aan te vangen.

Vol goede moed onderweg naar Hahei via Coromandel. Onderweg een paar keer gestopt om de omgeving te bewonderen, of het cafeïne peil weer wat op te krikken.

In Hahei aangekomen besloten we om eerst naar de Cathedral Cove te gaan. Tijd voor een stevige wandeling door de bergen. Onderweg het een en ander aan foto’s gemaakt, kwamen we aan op het strand. En vraag me niet waarom, maar op sommige mensen heeft dat een bepaald effect.

Nadat we wat hadden rondgelopen was het tijd om terug te keren, echter ditmaal werden we getrakteerd op een plensbui van het kaliber: zwaar weer. Toch eerst maar schuilen in Cathedral Cove. Nadat het was opgedroogd zijn we terug gegaan naar de auto. Maar ja, door al dat water moet je toch wel is naar de wc. De wc was een surprise opzich: "Kom jongens laten we een plee bouwen, graaf een gat steek er een buis in en  monteer een stukkie plastic en klaar is ie weer". De wc was zoals je al zult begrijpen niet een van de modernsten.

Terug naar huis, dit keer onderweg getrakteerd op een bui waar je wel u tegen wilt zeggen. Toch best wel indrukwekkend zoiets als je hoog in de bergen rijdt. Maar goed, veilig aangekomen in auckland nog snel ff een piza meegegrist bij de pizahut, waarna we de dames weer netjes hebben afgezet.

Kortom het was weer een gezellige en leuke dag

O ja: we hebben ook nog wat fotos

Ergens tussen thames en coromandel

De kustwacht in Hahei

1 , 2 , 3 Spring

 

ff een tukkie doen, het was gisteren ook zow laat (ow wacht het was vanochtend)

 

Klein beetje regen maar

 

Mystery Women

I Can Fly

I Can’t

Een regenboog

Krijg ik toch zomaar een pakketje in mijn handen geduwt vannochtend, niet lang daarna realiseer ik mij dat dit het pakketje is dat mijn moeder gestuurd heeft.

Inhoud:

Inhoud:

• Appeltaartmix
• Spekjes
• Lakrisal (3 pak)
• Saelmiak touw
• T-shirt “Te gek om los te lopen”
• Truffel kruidnoten
• En een niet op de foto getoonde Venco Piramide drop zak… Blijkbaar worden die over de hele wereld wel gewaardeerd

Eindelijk normale snoep om te eten! Geen zure of zoete dingen meer, maar lekker zout!

De lakrisal word niet door iedereen gewaardeerd hier, ik heb nog nooit iemand zo een gekreukelt gezicht zien trekken als Jocelyn nadat ze eentje in haar mond deed.

*GB gaat door met eten.. num num*

Een beetje een verkeerde volgorde, maar toch.

Op 26 september was het savonds op naar Paihia. Om zeven uur paraat bij het aloude columbian appartments om verschillende mensen op te pikken. Nadat we de autos hadden volgeladen begon de rally naar paihia. Een avontuur op zich, het was donker op een snelweg waar je je als nederlander geen voorstelling van kunt maken. Na een uur rijden was het tijd voor koffie en een “pis”. Volgegoten begon nu het tweede deel van de reis.

Na ongeveer een half uur had ik het idee dat ik alleen op de wereld was met 2 rode lampen voor me waar ik constant achteraan reed. Muziekje aan onderweg naar de mysterieuze vrijheid. In wangarei was het tijd voor een chat met ronald, de driver voor me. Naast elkaar voor het verkeerslicht, met in onze nek de hete adem van de highway petrol.

Na een poosje naderd piha, en de snelweg veranderd in een smal bochtig landweggetje. Maximum snelheid 100 km/h, maar nu even niet. Veilig aangekomen in het stadje piha was het tijd om wat te gaan drinken en te gaan slapen, want de volgende ochtend was het weer vroeg dag.

Zaterdag 27 september 8:00 am, tijd om op te staan en onderweg te gaan naar de dolfijn cruise. Het was redelijk weer, vol goede moet zette de boot koers richting russel, maar vlak voor aankomst waren er problemen met een van de motors. De kapitein vertelde ons vol goede moet dat ze deze computer glitch zo onder controle zouden hebben. Echter na een kwartier pielen was het nog niet gefixed en nadat de technicus gearriveerd was werd het al niet veel beter.

Dan maar aanmeren in russel, en daar hadden we 2 opties terug naar paihia en daar de middag cruise pakken of in russel wachten op de middag cruise. Terug naar paihia dan maar, en dan de middag cruise pakken. Nadat we russel hadden verlaten zijn we voor op het schip gaan staan, en was het tijd om een paar mooie foto’s te maken.

Gerben met 2 van de pagagiers,

Maar zoals altijd aan alle goeie dingen komt een eind, zo kreeg ik een gratis douche van de boot. Naar binnen en snel een kop warme cappucino. Vervolgens was het tijd om buitengaats te gaan naar de “hole in the rock”

Na de hole in the rock was het tijd om terug te keren naar paihia. Savonds heerlijk uit eten geweest bij een thais restaurant. Het eten was redelijk tasty (lees: scherp). Waarna het op was naar een rugby wedstrijd in de pub. Ik snap nog steeds de regels niet en na een paar cola was het voor mij tijd voor een strandwandeling. Even de frisse buitenlucht opzoeken.

De volgende ochtend was het tijd voor een new zealand style ontbijt. Bacon and Eggs. Na het ontbijt was het tijd voor een kajak festijn. Na een beetje uitleg over hoe een kajak werkt en hoe je vooruit komt, was het tijd voor vertrek. En dan op het water kom je er achter dat zo’n kajak een stuk wiebeliger is dan een kano of een roeibootje. Uitkijken dus. Na enig kunst en vliegwerk lukte het ons aardig om de goeie kant uit te varen.

Na ongeveer 1,5 uur gekajaked te hebben dachten we een mooi strand bereikt te hebben. Echter het strand was nogal drassig. Gemiddelde inzak diepte was 10-20cm. Dus dan maar weer terug, want de kajaks moesten ook weer ingeleverd worden. Terug naar paihia hadden we last van een vervelende stroming, maar na de nodige inspanning, waren we terug in paihia. Het weer nodigde uit om nog een poos op het strand te blijven. Nadat Ronald met de eerste auto volle auto richting Auckland was gegaan, was het ook voor ons tijd om te gaan douchen en richting auckland te gaan. Marcel moest onderweg nog iemand afzetten, dus wij hadden een kleine voorsprong.

Na een eerste stop at de local gas station, zijn we weer gestrand bij hetzelfde maccafe voor wat eten en een bak koffie. Ik was even bang dat ik de enigste zou zijn in kiwi stijl, maar na even rond gekeken te hebben liep er nog een kind rond op blote voeten. Pfieuw toch niet de enige. Ondertussen was marcel ook gearriveerd, en dat was nummer 3 in kiwi stijl.

Na nog wat gerelaxed te hebben was het weer terug in de auto, ditmaal in een streep door terug naar FoodTown Auckland CBD. Nu over de harbour bridge, voor sommigen in onze auto voor de eerste keer, en de view was weer overweldigend mooi.

Na onze collectieve inkoop aktie @ foodtown was het tijd om door te rijden naar columbian om daar de eerste 2 dames af te zetten. Na wat geklep was het op voor een tweede stop om lady nummer 3 af te zetten @ ymca. En toen was het in een streep naar St lukes.

De volgende maandag hadden we echter nog een verrassing in het vooruitzicht. Laat ik het anders zeggen voordat we weggingen was de auto schoon, en nu… vul dat zelf maar in.

We zijn geslaag voor Lead Climb basic:) Maar goed laten we bij het begin beginnen. Het begon allemaal deze avond in de klimhal.

We hadden lead climb workshop 2 van 2. Na nog wat herhaling van vorige keer, was het zover. Onze eerst echte lead climb. Vorige keer hadden we er een gedaan, maar toen stond herr instructor ons te zekeren. Vandaag moesten we dit zelf doen. Na een paar keer op en neer te zijn geweest was het tijd voor onze final test.

De bedoeling was om naar boven te klimmen, de bovenste klip niet vast te maken, en jezelf naar beneden te laten vallen. Dit om een val te simuleren voor de persoon die staat te zekeren. Eerst mocht ik, herman naar boven. Bovenaan gekomen heb ik precies zoals mij was opgedragen de bovenste clip niet vastgemaakt. Vervolgens was het tijd voor de val. En ja daar hang je dan met je handen aan een buis, een gat onder je. Je weet wat er gaat gebeuren maar toch… En dan begint de adrenaline te stromen en laat je los. 1 Seconde complete vrijheid om daarna de muur tegen te komen. De eerste val was vrij hard, maar goed we zijn geen mietjes dus nog een keer. Weer bovenaan, weer die kick, want ja daar doe je het uiteindelijk voor, en weer een sprong. Deze keer was de val minder hard, na de 2e val werd ik netjes door Gerben neergelaten.

Met de beide benen weer op de grond was het nog niet helemaal klaar, want nu moet de knoop nog uit het touw. En geloof me na 2 keer vallen is dat best lastig. Na nog wat extra uitleg van de instructeur over hoe je het beste om kunt gaan met vallen, was het de beurt aan Gerben om omhoog te gaan. Na het gebruikelijke “climbing” en “spotting” verhaal was het zaak om Gerben van genoeg, maar ook weer niet teveel touw te voorzien. Ik vond het best spannend, ik had al wel is mensen gezekerd die aan lead climben deden, maar met die val in het vooruitzicht was het toch anders. Nadat Gerben de top had bereikt, was het zaak om me voor te bereiden om de val. Na een val van ca 5 meter kwam Gerben netjes tot stilstand. Echter door de ruk aan het touw werden mijn voetjes lichtelijk airborn, en was het tijd voor een vreugde sprong Ook Gerben ging voor een 2e val.

Toen Gerben weer beneden was, was het zijn beurt om de knoop uit het touw te halen. Echter doordat de vallen wat langer waren dan die van mij zat hij deze keer nog vaster. De instructeur heeft ons nog wat tricks geleerd om de knoop makkelijker los te krijgen.

Toen was het de beurt aan het andere team om de val te gaan wagen. Het verschil tussen de persoon die stond te zekeren en de persoon die viel was 13 kilo zwaarder voor de persoon die viel. U zult wel begrijpen wat de situatie was na de val. De persoon die stond te zekeren zat op ca 1,5 meter hoogte in de wand en de persoon die de val maakte zat ongeveer 4 meter onder de top. Na de nodige grappen, vertelde de instructeur hoe hiermee om te gaan.

Na een korte debriefing was het tijd om huiswaarts te keren, nog steeds in een soort van adrenaline rush.

Now its time for some donuts:

*num num*

Het is weer even geleden dat wij wat konden posten, omdat wij een aantal dingen moesten uit sorten. Waar moeten we beginnen.. owkay bij het appartement (omdat je zo aandrongt).

We zitten inmiddels in het nieuwe appartement, een enorm verbetering tegenover ons oude stekkie in Columbian appartments. We zitten tegenwoordig “ver” weg van de stad, in de wijk St. Lukes. In dit prachtig gelegen appartement op de 2e verdieping, hebben wij ieder een aparte slaapkamer, een ruime keuken, eettafel (nouja tafel met stoelen) en een zitkamer.

Voor de rest hebben we een redelijk ruime douche, met toilet en twee wasbakken en een best krappe douchecel. Maar de douchekop is er in ieder geval een die je hele lichaam bedekt, en niet een waarbij je eerst je linker arm, daarna benen.. daarna hoofd en dan de andere kant moet douchen.
Anyway, foto’s zeggen meer dan twee keer de helft aan worden dusch:

Nadat wij ingetrokken waren in het appartement hebben wij internet aangevraagd. Na een enorm slechte verbinding gehad te hebben en na 3 keer geconfirmed te hebben dat ik toch dan wel zeker ongeveer wist dat het gesprek opgenomen werd is het mij gelukt om een internet abbonement af te sluiten. Helaas heeft deze kerel mij ook nog 2 keer terug gebelt voor een aantal gegevens die ik gelukkig ook al doorgegeven had tijdens het gesprek.

Op een gegeven moment zaten we in een vergadering toen ik weer gebelt werd. Nadat de vergadering afgelopen was heb ik mijn voicemail ingesteld en teruggebelt. Het bleek dat er vrolijk een monteur aan onze deur geweest was, en vroeg zich af waar wij waren. Om eerlijk te zijn wisten wij heul niet dat er een monteur langs zou komen dus was het niet zo raar dat we er niet waren. Na een half uur heen en weer gepingpongt te worden tussen Telecom, monteur en Xnet heb ik de taak overgedragen aan Herman om een nieuwe afspraak te maken.

Deze heeft ongeveer een uur aan de telefoon gehangen in totaal met Xnet en aanhang, ik maandag thuis gebleven, na vijf minuten was de adsl lijn aangesloten. Wij gebruikersnaam en wachtwoord ingevoerd, lampje werd rood. Ik weet niet precies wat het betekend, maar rood is vaak niet goed. Wij een dag of twee gewacht voordat we besloten dat het te lang duurde. Bleek de beste man zowel mijn email adres niet ingevuld te hebben, alsmede het wachtwoord verkeerd overgenomen te hebben.

Maar goed, zoals jullie uit deze post kunen opmaken hebben wij weer interwebs. *jeuj*

De meeste mensen hadden het al gehoord, maar we hebben inmiddels (al een hele tijd terug eigenlijk) een auto gekocht. Het gaat om een Toyota Camry uit 2000 (of was het nou 2001?). Heeft lichte schade (krassen) aan de bumper, maar is voor de rest nog perfect. Feauteaux:

Wat is een post zonder nieuws over eten? Niets nakkes nada njente zip noppes bla, de pizza is hier enorm goed te eten. We zijn tot nu toe naar twee verschillende pizzaria ketens geweest, pizza hut en Hell pizza. Sell your soul for pizza, ach als het zo moet gaan we wel weer naar Pizza Hut. Die lui hebben overigens wel hele leuke pizza dozen.

We zijn de afgelopen tijd al een paar keer met de auto weg geweest, hier komen ze op volledig willekeurige chronologische volgorde

Beachlands
De opzet was om naar het strand te gaan aan de oost kust. We hebben het water dan ook gezien maar daar is ook alles mee gezegt. We zijn er uitgegaan bij een natuurpark waar wij de suspension bridge track hebbe gelopen. Vier kilometer berg op en af en op is toch zwaarder dan 4 kilometer lopen in Nederland.. Heel gek. Link

Jammer genoeg was dat kleine bruggetje in het begin dus ook de suspension bridge.. Wij maar denken dat er een brug aankwam van half verrot hout die nadat wij er overheen gingen in zou storten.. Maar nee.. *snif*

 

 

 

 

 

Coromandel
Nadat wij vertrokken waren zei Herman dat hij eigenlijk geen zin had in rijden. Dat is goed, dan rijden we maar een klein stukje tot Thames en gaan we daarna weer naar huis. Dit kleine stukje is dus van Auckland naar Thames , naar coromandel en daarna via de andere kant van het eiland weer terug naar Auckland. Dit is (volgens google) maar 294 kilometer, maar berg op berg af van de ene wauw in de andere wauw lijkt het net wat langer. We zijn ’s ochtends tegen 10 uur weggegaan en zijn ’s avonds tegen 7 uur weer teruggekomen.

Snelweg 1 rijstrook

 

 

 

 

 

Piha

Piha is een strand wat redelijk in de buurt ligt van Auckland, op anderhalf uur rijden ligt een van de meest gevaarlijke stranden van New Zealand. Ze hebben een serie over de kustwacht , die tegen de 30 keer op een (rustige) dag het water ingaat om zwemmers uit het water te halen. Door de sterke stroming en de rotsen in het water is het toch niet geheel ongevaarlijk om daar een dagje rond te hangen. Omdat het nog maar 14 graden is buiten, zijn wij maar tot onze knieen het water in geweest. Totdat het begon te regenen.. Toen zijn we maar naar huis gegaan. Maar niet zonder foto’s

Dag mensen,

We zijn vandaag maar eens naar een ander restaurant gegaan dan Wendy’s, namelijk naar Dutch Delight. Hier hebben wij Poffertjes met poedersuiker en gesmolten boter gegeten. Hierbij kregen wij Chocolade ijs en slagroom. Eigenlijk was dit enorm goed te eten en zit de kans er in dat wij nog een keer terugkomen.

Wij hebben hier ook een van onze levensbehoeften gevonden:

Het is hier alleen zoet of mint Maar nu eindelijk zoute snoep!

Morgen weer naar de kust, hopelijk is het weer zo mooi weer.

Dag damens en herens..

Wij hebben afgelopen zondag een tripje gemaakt naar de west coast, een kust met zwarte stranden. Door de vulkanische activiteiten in de regio worden de stranden zwart.

Tot zover het gelul, dan nu de feauteaux.